Statement on the Bill on the Office on Missing Persons tabled in Parliament by Hon. Mangala Samaraweera, Minister of Foreign Affairs: 11 August 2016

August 19, 2016 at 9:42 am

Statement on the Bill on the Office on Missing Persons

tabled in Parliament

by Hon. Mangala Samaraweera, Minister of Foreign Affairs, MP,

on 11 August 2016

(PDF Text)  (Word Doc)

(Sinhala Text: DOCPDF. Full text below)

(Tamil Text: DOCPDF. Full text below)

Hon. Speaker,

The Office on the Missing Persons’ Bill, which we will be debating today in this House, I believe heralds a new beginning, a new era of peace and reconciliation for our long suffering country.

68 years after Independence, two youth insurrections, and a 26 year old war, Sri Lanka is now ready to commence the healing process of our wounded and fractured nation, coming to terms with the tragedies of our past, so that we could harness the potential of our great nation and its people to pave the way for the future our country truly deserves.

As Lee Kuan Yew, in his memoirs – “From Third World to First” wrote –

Ceylon was Britain’s model Commonwealth country. It had been carefully prepared for independence. After the War, it was a good middle-sized country with fewer than 10 million people. It had a relatively good standard of education, with two universities of high quality, a civil service largely of locals, and experience in representative government starting with city council elections in the 1930s.

When Ceylon gained independence in 1948, it was the classic model of gradual evolution to independence.

Alas, it did not work out. During my visits over the years, I watched a promising country go to waste.

It is sad that the country whose ancient name Serendib has given the English language the word ‘Serendipity’ is now the epitome of conflict, pain, sorrow and hopelessness.

Today, however – 7 years after the end of the brutal war and the defeat and the demise of LTTE terror, Sri Lanka is now ready to win the peace and heal the scars of conflict, sorrow and pain. This Bill is the first step in healing our own nation and its people so that we could face the challenges of the future as a united nation; unity in diversity!

Hon. Speaker,

This is a very special day for all of us in this House, irrespective of the political parties, the colours, symbols and ideologies that we represent.

Today is a day that seeks to unite us as human beings. A day for each of us in this House to pause for a moment, reach deep within our hearts, speak to our conscience and demonstrate through action, that we are guided by peace, compassion, empathy and brotherhood, noble principles which the four main religions in our country – Buddhism, Hinduism, Christianity and Islam – teach us.

Hon. Speaker,

As you know, there is no corner of this blessed and beloved country of ours, that has not been drenched by the tears of mothers, fathers, sisters, brothers and children who have wept and continue to weep, not knowing where their loved ones are, or what happened to them. They only know that they are missing. They don’t know whether they are dead or alive.

Tears and pain have no ethnicity, no religion, no race, no caste:

-the tears of a mother or father in the South who cries not knowing what happened to their soldier son;

-the tears of a wife who cries not knowing what happened to her husband in the Police;

-the tears of a mother whose son was forcibly recruited to fight for the LTTE;

-the pain of a mother whose child went missing during the Southern insurrection;

-the anguish of a child who still waits for his or her father to return after the end of the conflict;

-tears of parents and loved ones waiting for those who were held as prisoners by the LTTE who have still not returned.

All their tears are the same. The grief they feel, their anguish, their pain is personal, but the same. Their suffering cannot be explained in words. Every day, there are people in this country who go to sleep at night, praying that their loved ones will return. There are mothers who are paralyzed with grief; they are lost in time; unable to continue with their day-to-day lives, worrying whether their sons, wherever they may be, have enough food to eat, or whether they are being treated alright; wondering how much they may have grown, or how much they may have changed since they last saw them. These people are torn between hope and despair, and they are unable to live meaningful lives.

Hon. Speaker,

When one sees a dead body, no matter how unbearable the pain of loss may be, there is closure, because there is knowledge that one’s loved one is no more.

But how can one find closure, and how can one be expected to find closure when there is no knowledge of what has happened to someone?

Hon. Speaker,

There is probably no district, and certainly no province in this country which has been untouched by the phenomena of someone going missing – either in the 1970s, the 80s, the 90s, or later.

In my electorate in Matara, there are mothers who still go from astrologer to astrologer trying to find out what happened to their children who went missing in the 80s and 90s, and some even as far back as the 70s. They still live in hope.

There are mothers and sisters of soldiers who still shed tears urging us to at least find a bone fragment of their sons and brothers who went missing during the years of conflict, if they are to come to terms with what they have been told – that these soldiers are no more. Without that, they say they cannot come to terms that their loved ones are no more. They have only heard, they say, that a camp was overrun but received no further details. They have received no evidence that their loved ones are dead. So they wait and they wait forever, without carrying out the last rites; without giving alms to confer merit on the departed. Is this what the families of our soldiers deserve?

Hon. Speaker,

As a responsible State, can we continue to ignore their tears and their pleas? Can we just say to them that we don’t know what happened to their loved ones, and ask them to accept that they are dead? Can we expect them to take whatever few thousand rupees are given to them as compensation and lead normal lives? Can we, as a responsible State, just tell them that all the people who are missing – and this includes soldiers, policemen, and other security forces personnel – have all probably gone overseas and are now leading new lives under new identities, and so, they are best forgotten? Can we, as a responsible State, say that no country in Asia or no country in NATO has established an Office to ascertain the fate of those who have gone missing and that therefore, we should also not make any attempt to find out what happened to the Missing in our country, to provide answers to families or loved ones?

Hon. Speaker,

These are our citizens: those who went Missing are our citizens; those who grieve are also our citizens. Don’t we, as a responsible State, have a duty to try to alleviate their agony? Try to at least help them find an answer; or try to help them find closure? If this is not the compassion that Gautama Buddha has taught us, then, what is? It certainly cannot be the symbolic chanting of gathas, or offering of flowers, or building new statues and temples. We have to be able to reach out to our fellow citizens who are suffering; who have been suffering for years and years, and alleviate their pain. If the loved ones they seek are no more, we have to be able to help them find the truth. We have to help them to come to terms with the truth. We must assist them in their process of healing. We must help them to continue with their lives in a meaningful way, and be productive citizens of our country. How can we say that we are guardians of the noble teachings of the Buddha if we don’t practice his Teachings? Can we, as the compassionate nation we claim to be, shut out the grief of a large number of our mothers, our fathers, our brothers, our sisters, and our children, and be deaf and blind to their pain, their wailing, their silent agony, their psychological trauma and their tears?

Hon. Speaker,

For long years, this nation has suffered the phenomena of our citizens going missing from all parts of our country. Today, we have before us a Bill to establish a Permanent Office on Missing Persons.

This is an opportunity for all of us as elected representatives, to show that we care about our citizens’ grief and that we uphold their basic human right to know what happened to their loved ones. This is a humanitarian exercise. This is an opportunity for our nation to unite in our empathy towards our own citizens. An opportunity for us, as a nation, to set an example to the whole world that we care about our citizens; and that we are a nation that is capable of compassion, even after two insurrections in the South and a prolonged conflict in the North. It is also an opportunity for us to make a pledge to our own citizens and future generations that, as a responsible State, we will take measures at all times to ensure that no citizen of our country, whether Sinhala, Tamil, or Muslim, will have to go missing ever again. It is also an opportunity for us as Parliamentarians to lead by example so that our citizens will also take the responsibility to play their part in the process of healing and reconciliation so that at least the future generations in this country will be spared from the pain and anguish of their loved ones going missing.

As you are aware, Hon. Speaker, the LLRC as well as previous Commissions have all recommended that a special mechanism must be established to address the issues pertaining to Missing Persons and deter future occurrences.

Hon. Speaker,

For some, this emotive and heart-wrenching issue is a mere numbers game. They argue and argue until they turn blue, and keep writing newspaper report after report stating that the number claimed by some agency or individual is wrong and the number indicated by some government entity is the correct one. They try to justify the numbers by saying such and such a number are overseas and accuse countries for not sharing information. This is not the way to approach this issue. It is not a matter of numbers. It is a matter of individuals. It is a matter of human beings. It is a matter concerning our citizens, and it is a matter of creating mechanisms that are credible which enable people to share information, even entities in countries in which some who are reported as missing may be leading new lives under new identities. I am sure there is duplication and errors in the various records maintained by various different entities. With the setting up of this Office, by an Act of Parliament, we will finally have a credible mechanism that will be in a position to centralize data at national level, integrating all information with regard to missing persons currently being maintained by different agencies, as recommended by the LLRC, way back in 2011.

Hon. Speaker,

  • Questions are raised as to why we propose to establish an Office on Missing Persons by an Act of Parliament:

-We do so because in the past, Commissions that have looked into Missing Persons have been ad hoc arrangements.

-They were constrained by time durations. They were dependent on extensions. Their mandates were restricted by geography and time-frames. They faced funding constraints which made it difficult for them to get the best technical and forensic expertise to identify remains and find the kinds of answers that will help the families find closure, or psychological and psychosocial support required. They didn’t have the necessary means to protect victims or witnesses. They didn’t have the necessary legal mandate or personality to seek assistance to trace the whereabouts of people from other institutions and from other countries.

This Office will be different. It will not be constrained by time. It will be open-ended with no start or end date or restrictions based on geographic areas. Anyone from the South or the North or the East or West or the Centre of the country can take a complaint to this Office, and the Office will try to find answers. They will have the freedom to provide individual answers to the families who seek answers. Unlike previous Commissions, this Office will be answerable to this House and to the people of our country. This Office should be in a position to consolidate the lists existing elsewhere, including the data of past Commissions, find people who may even be overseas, and provide accurate figures of how many may be actually missing.  If a person who is alleged to be missing is found to be alive, then that person will most certainly be taken off the list of persons who are missing. This is clearly stated in Section 13. The fact that a person has been found will be disclosed. It is only the location of the person found alive that may be withheld from the public, but that too, in limited circumstances. But the provisions of the Bill do not prevent a Court from requiring the Office to disclose the location of such a person.

The main functions of this Office outlined in Clause 10 of the Bill, will be:

(i)searching and tracing of missing persons

(අතුරුදන් වූවන් පිළිබඳ සොයා බැලීම හා ඔවුන් පිළිබඳව ලේඛණගත කිරීම)

(ii)clarifying the circumstances in which such persons went missing and their fate making recommendations to relevant authorities in order to reduce incident of missing and disappeared persons (පුද්ගලයින් අතුරුදන්වීම පිළිබඳ පසුබිම සොයා බැලීම හා ඔවුනට සිදුවූ දේ පිළිබඳ වාර්තා කිරීම)

(iii)making recommendations to relevant authorities in order to reduce incident of missing and disappeared persons (අතුරුදන්වීම් හා අතුරුදන් කිරීම් අවම කර ගැනීම සඳහා බලධාරීන් වෙත යෝජනා ලබා දීම)

(iv)identifying proper avenues of redress (අතුරුදන්වීම්වලට ලක්වී ඇති අයගේ පවුල්වලට සහන ලබාදීමේ ක්‍රමවේදයක් හඳුනා ගැනීම)

  • මෙම කාර්යාලය කිසි ආකාරයකින් නීතිමය හෝ අධිකරණමය වගකීම් සහිත ආයතනයක් නෙවෙයි.  මෙය සම්පූර්ණයෙන්ම සත්‍ය සොයා බැලීමේ පරීක්ෂණ ආයතනයක් පමණයි.
  • මෙම කාර්යාලය, දැනට පවතින අල්ලස් හා දූෂණ කොමිසම, මානව හිමිකම් කොමිසම වැනි සමාජයේ හඳුනාගත් ප්‍රශ්න පිලිබඳව ප්‍රතිචාර දක්වන තවත් ආයතනයක් ලෙසයි පිහිටවනු ලබන්නේ.

(*) සමහරු චෝදනා නගන ආකාරයට මෙම කාර්යාලයේ සොයාගැනීම් කිසිසේත් අපරාධ හෝ සිවිල් නීති ක්‍රියාදාමයන්ට අදාල කර ගන්නේ නැහැ.

(*) අනෙකුත් ස්වාධීන කොමිසම් වල මෙන්, මෙම කාර්යාලයටද සාමාජිකයන් පත් කරනු ලබන්නේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා කවුන්සිලය මඟින්.

(*) අතුරුදහන්වූවන් පිලිබඳ කාර්යාලයේ සාමාජිකයන්, නිලධාරීන් හා කාර්ය මණ්ඩලය සලකනු ලබනුයේ, රජයේ සේවකයින් ලෙසයි.

(*) අතුරුදහන්වූවන් පිලිබඳ කාර්යාලයේ සාමාජිකයින්ගේ වැටුප් පිලිබඳ තීරණය කරනු ලබන්නේ පාර්ලිමේන්තුව විසින් වන අතර, ඔවුන්ට ප්‍රතිපාදන ලබාදෙන්නේ ඒකාබද්ධ අරමුදලෙන්.

(*)  ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 154 වන වගන්තිය යටතේ පැවරෙන බලතල අනුව, මෙම කාර්යාලයේ විගණන කටයුතු විගණකාධිපති විසින් සිදු කරනු ලබනවා.

(*) මෙම කාර්යාලය විසින් වාර්ෂිකව පාර්ලිමේන්තුව වෙත වාර්තා සැපයිය යුතු  අතර, එම වාර්තා මහජනතාවගේ දැන ගැනීම සඳහා එලි දැක්විය යුතු වෙනවා.

සමහරු කියනවා මේ පනත අනුමත කිරීමෙන් හමුදාව පාවදෙනවා කියලා.

-         හමුදාව පාවාදීමක් හෝ හමුදාවට කිසිම විදියකින් අනතුරක් මේ පනත මඟින් සිදුවෙන්නෙ නැහැ.

-         නමුත් හමුදාවේ, පොලීසියේ, නාවික හමුදාවේ, ගුවන් හමුදාවේ අතුරුදහන්වුවන්ගේ දෙමව්පියන්ට, දූදරුවන්ට මේ කාර්යාලය මඟින්, ඔවුන්ට සිදුවුයේ කුමක්ද කියා සොයා ගැනීමේ හැකියාව ලබා දී තිබෙනවා.

-         අපේ වාර්තාවලට අනුව ආරක්ෂක අංශවල නිලධාරීන් සහ පොලිස් නිලධාරීන් 4000 කට අධික සංඛ්‍යාවක් අතුරුදහන්වු පුද්ගලයින් ලෙස වාර්තා වෙනවා.  මොවුන්ට සිදුවුයේ කුමක්ද කියා සොයා බැලීමට අපට වගකීමක් තියෙනවා.

-         මෙම කාර්යාලයට දෙමළ, සිංහල, මුස්ලිම් භේදයක් නැහැ.  ආගම්, කුල භේදයක් නැහැ.  මේ රටේ හැමෝටම සාධාරණයක් ඉටු කරන්න හැකියාව තියෙන, මින් ඉදිරියට මෙවැනි අතුරුදහන් සිදුනොවීමට අවශ්‍ය කරන පණිවුඩය ජනතාවට ලබා දෙන කාර්යාලයක් ලෙස මෙය පිහිටුවීමයි අපේ අදහස.

  • මෙම කාර්යාලය, දැනට පවතින අල්ලස් හා දූෂණ කොමිසම, මානව හිමිකම් කොමිසම වැනි සමාජයේ හඳුනාගත් ප්‍රශ්න පිලිබඳව ප්‍රතිචාර දක්වන තවත් ආයතනයක් ලෙසයි පිහිටවනු ලබන්නේ.

-         මතභේදයන් පිළිබඳ විනිශ්චයන් ලබා දීම එයට සිදු කළ නොහැකියි.

-         යෝජිත පනත් කෙටුම්පතේ දැක්වෙන පරිදි අතුරුදන්වුවන් පිළිබඳ කාර්යාලය විසින් හෙළිදරව් කරන කරුණු, අපරාධ හෝ සිවිල් නඩු ගොනු කිරීමට හේතු සාධක වෙන්නේ නැහැ.

-         ආයතනයේ මූලික කටයුත්ත වන්නේ යම් අතුරුදන්වු පුද්ගලයෙකු මිය ගොස් ඇත්ද?   නැතිනම් ජීවතුන් අතර ඇත්ද?  යන්න සොයා බලා, මිය ගොස් ඇතිනම් එය කවදා කුමන ස්ථානයකදී කෙසේ සිදුවී ඇත්දැයි සොයා බැලීමයි.

-         මානව හිමිකම් කොමිසම, පාර්ලිමේන්තුවේ පෙත්සම් කාරක සභාව, වැනි ආයතනයන්ට දැනටමත් ඇති බලතල හා නීතිමය වරප්‍රසාදයන් මෙම අතුඅරුදන්වුවන් පිළිබඳ කාර්යාලය වෙත ලබා දීමට යෝජනා කරලා තිබෙනවා.

-         එසේම සහයෝගය ලබා නොදීම හා නිග්‍රහශීලි ලෙස ක්‍රියා කිරීම වෙනුවෙන් යම්යම් ක්‍රියා මාර්ග ගැනීම, අනික් ආයතනවලටත් පොදුයි.  උදාහරණයක් වශෙයන් පාර්ලිමේන්තු පෙත්සම් පිළිබඳ කාරක සභාවේ බලතල අනුව, ඕනෑම පුද්ගලෙයකු එය ඉදිරියට ගෙන ඒමට, ඕනෑම පුවත්පතක්, පොතක් හෝ වාර්තාවක් හෝ වෙනත් ලියවිල්ලක් පරීක්ෂා කිරීමට, ඉල්ලා සිටීමට, හා දේපලවලට ඇතුළු වීමට අවසර තිබෙනවා.  මෙම බලතලවලට අතිරේකව, මෙම මානව හිමිකම් කොමිෂන් සභාවට, ඕනෑම අවස්ථාවකදී, ඕනෑම රැඳවුම් ස්ථානයකට, පොලිස් ස්ථානයකට, බන්ධනාගාරයකට හෝ අධිකරණ නියෝගයක් මත හෝ වෙනත් ආකාරයකින් යම් පුද්ගලෙයකු රඳවා ගෙන ඇති වෙනත් ඕනෑම ස්ථානකට ඇතුළු වීමටද, අවශ්‍ය වෙතොත් එහි රඳවාගෙන ඇති පුද්ගලයන්ගේ රඳවාගැනීමේ තත්වයන් පිළිබඳව නිශ්චිත වශයෙන් දැන ගැනීමටද එහි පරීක්ෂණ කටයුතු සිදු කිරීමට හෝ  එහිදී හමුවන ඕනෑම පුද්ගලෙයකුගෙන් ප්‍රශ්න කිරීමට ද බලය ලබා දී තිබෙනවා.

-         මේ ආකාරයටම, අතුරුදන්වුවන් පිළිබඳ කාර්යාලයට, රඳවා ගැනීමේ ස්ථාන වෙත ඇතුළුවීමට අවසර තිබෙනවා.  මහේස්ත්‍රාත් උසාවියකින් ලත් අවසර මත පොලීසියට හෝ අතුරුදන්වුවන් පිළිබඳ කාර්යාලයට අදාළ පරීක්ෂණ සඳහා සම්බන්ධ යැයි සැක කෙරෙන පරිශ්‍රයක් වෙත ඇතුළුවීමට අවසර තිබෙනවා.

  • අපිට චෝදනා නගනවා, පනත් කෙටුම්පතට අනුව, අතුරුදන්වුවන්ගේ කාර්යාලයේ සාමාජිකයින් හත්දෙනාට විමර්ශන පැවැත්වීම පිළිබඳ අත්දැකීම් මෙන්ම මානව අයිතීන් නීතිය හා ජාත්‍යන්තර මානුෂීය නීතිය පිළිබඳව දැනුමක්ද තිබිය යුතු බව කිය වෙන නිසා, එහි සාමාජිකයින් වීමට සුදුසුකම් ලබන්නේ බටහිර මුදල්වලින් නඩත්තු වන රාජ්‍ය නොවන සංවිධානවල සාමාජිකයින් සහ බටහිර අනුග්‍රහය යටතේ පවත්වා ගෙන යන ජාත්‍යන්තර යුධ අපරාධ අධිකරණවල සේවය කළ අයට පමණයි කියලා.

-         ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා කවුන්සිලය මඟින් පත් කරනු ලබන අතුරුදන්වුවන් පිළිබඳ කාර්යාලයේ සාමාජිකයින්, මානව හිමිකම් පිළිබඳ පළපුරුදු අත්දැකීම් සහිත අය විය යුතුයි.  නමුත් මෙවැනි චෝදනා ජනතාව බියගන්වන්න කරන චෝදනා විතරයි.

-         යෝජිත කෙටුම්පත පැහැදිලිව සකස් කර තිබෙන්නේ අනවශ්‍ය පුද්ගලයින්ට ඇතුළත් වීමට බැරි ආකාරයට. පනත් කෙටුම්පතට අනුව අතුරුදන්වුවන් පිළිබඳ කාර්යාලයේ සාමාජිකයෙකු පත් කරන්නේ කතානායකවරයාගේ කැමැත්ත අනුව, අගමැති විසින් කරන නිර්දේශයක් මත, ජනාධිපතිවරයාගේ අනුමැතිය යටතේ.

-         එහිදි පුද්ගලික න්‍යාය පත්‍රයක් සහිත මධ්‍යස්ථ නොවන පුද්ගලයින් පත්වීමට ඉඩ ප්‍රස්ථා නැහැ.

-         එවැනි අයෙකු පත්වුවත්, ඉවත් කිරීමට ජනාධිපතිවරයාට බලය තිබෙනවා. සුදුසුකම්ලත්, ගැළපෙන පුද්ගලයින් පමණක් පත් කිරීමට අවශ්‍ය කරන නීතිමය පියවර මෙම පනත් කෙටුම්පතේ අඩංගුයි.

  • පනත් කෙටුම්පතේ 21 වන වගන්තියට අනුව ඕනෑම විදේශීය පුද්ගලෙයකුගෙන් හෝ ආයතනයකින් සෘජුවම අරමුදල් ලබා ගැනීමට අතුරුදන්වුවන්ගේ කාර්යාලයට බලය පැවරෙන නිසා, මේ සම්බන්ධව නොයෙකුත් කටකථා, පතුරුවමින් ජනතාව සහ රණවිරුවන් බියගැන්වීමට උත්සාහ කරනවා.

-         යෝජිත පනතට අනුව “රජය විසින් අතුරුදන්වුවන් පිළිබඳ කාර්යාලය වෙත තම කටයුතු, පනතට අනුව ක්‍රියාත්මක කිරීම සඳහා අවශ්‍ය කරන ප්‍රමාණවත් අරමුදල් රජය විසින් ලබා දිය යුතු වෙනවා.  එම අරමුදල් රජයේ ඒකාබද්ධ අරමුදලින් ලබා දිය යුතුයි. “

-         ඉතා අපරීක්ෂාකාරී ලෙස සිදු කළ ආර්ථික කළමනාකරණයත් ඉතිරි කර ඇති ණය කන්දරාවත් නිසා, මේ අපේ දුකින් තැවෙන අම්මලාට තාත්තලාට අවශ්‍ය කරන සහන ලබාදීමටත්, සත්‍ය සොයා දීමටත්, මානසික සහන ලබාදීමටත්, අවශ්‍ය කරන වෛද්‍ය ආධාර ලබාදීමටත්, රජයට තනිවම දරා ගත හැකි  මූල්‍ය පහසුකම් නැති වෙන්න පුළුවන්.  එසේ අවශ්‍ය මූල්‍ය ශක්තිය නැහැ කියලා, ඒක නිදහසට කාරණාවක් කරගෙන අපේ ජනතාවට අවශ්‍ය ආධාර, පහසුකම් ලබා නොදී අපේ වගකීම් පැහැර හරින්න අපි ලෑස්ති නෑහැ.

-         එම නිසා, අනෙකුත් රාජ්‍ය ආයතන සිදු කරන පරිදි, අතුරුදන්වුවන් පිළිබඳ කාර්යාලයට ද විදේශීය තාක්ෂණය හා අරමුදල් ලබා ගැනීමට සිදුවනවා.

-         ලැබෙන සියලු අරමුදල් විනිවිදභාවයකින් යුතුව පරිහරණය කිරීමට අදාල රෙගුලාසි මෙහි අඩංගුයි. අරමුදල් පරිහරණය, සම්පූර්ණයෙන්ම විගණකාධිපතිවරයා විසින් විගණනයට ලක් කරනු ලැබෙනවා.

  • ආයතනයේ රාජකාරී කටයුතු සම්බන්ධයෙන් අතුරුදන්වුවන්ගේ කාර්යාලයට ඕනෑම විදේශීය පුද්ගලෙයකු හෝ සංවිධානයක් සමඟ ගිවිසුම්වලට එළඹීමට හැකියාව ලබා දීම ගැන චෝදනා නගනවා. 

-         විදේශීය පාර්ශව සමඟ ගිවිසුම් වලට එළඹීමට සංස්ථාපිත ආයතන වලට හැකියාව තිබෙන නමුත්, මෙම සියලුම  ගිවිසුම් ශ්‍රී ලාංකික නීතියට සහ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට යටත් වෙනවා.


-         අතුරුදන්වුවන් පිළිබඳ කාර්යාලයට ශ්‍රී ලංකාවෙන් ලබා ගත නොහැකි විශේෂඥ දැනුම හා තාක්ෂණය,  විදේශ රටවලින් ලබා ගැනීමට අවශ්‍ය කරන බව පැහැදිලියි.  මීට පෙර පැවති ආණ්ඩුව ඇතුළු ඊට කලින් පැවති ආණ්ඩු, විදේශීය විමර්ශකයන් හා ස්කොට්ලන්ත අධිකරණ විශේෂඥෂයින් ද (Scotland Yard), ඩෙස්මන්ඩ් ද සිල්වා (Desmond de Silva), ජෙෆ්රි නයිස් (Geoffrey Nice)  හා ඩේවිඩ් ක්රේන් (David Crane) වැනි නීති විශාරදයින්ද, විනිසුරු P.N. Bhagwati, Darusman ඇතුළු විදේශ රටවලින් යෝජනා කරන ලද විදේශිකයින් ගෙන් යුත් ජාත්‍යාන්තර ස්වාධීන අද්විතීයයන් කණ්ඩායමක් (IIGEP: International Independent Group of Eminent Persons) පත්කලා.


-         අපි යෝජනා කරන මෙම කාර්යාලයට සම්පූර්ණ පත්කිරීම් කරනු ලබන්නෙන් අප විසින් පමණයි.  ඒවගේම  විදේශයෙන් ලබා ගන්නවා නම් ලබා ගන්නේ  තාක්ෂණික සහාය පමණයි.


-         මෙතනදී මා අහන්න කැමතියි, ලොව පවතින විශිෂ්ඨතම දැනුම, තාක්ෂණය ලබා නොගැනීමෙන් පාඩුවන්නේ අපගේම ජනතාවට නොවෙයිද?

-         ිදේශීය තාක්ෂණික සහාය ලබා ගැනීමෙන් දීර්ඝකාලීන වශයෙන් ප්‍රතිලාභ ලබන්නේ අපේම දේශීය ආයතන.  අපේ දේශීය දැනුම අපට දියුණු කර ගැනීමට අපට ලැබෙන සුවිශේෂ අවස්ථාවක් හැටියට මෙය හඳුන්වන්න පුළුවන්.  වැඩිකල් නොගොස් ලෝකයේ වෙන රටවල් වලට අපේ ලාංකිකයන්ගේ අත්දැකීම් සුවිශේෂ හැකියාවන් මේ ක්ෂේත්‍ර වල ලබාදීමටත් අපට හැකියාව ලැබෙන බව අනිවාර්යයි.

-         ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සභාව, අතුරුදන්වුවන් පිළිබඳ කාර්යාලයේ සංයුතිය සැලකීමේදී, ශ්‍රී ලාංකීක සමාජයේ බහුවිධ ස්වභාවය, නියෝජනයවන බව තහවුරු කිරීමට පනත මඟින් බැඳී සිටිනවා.  එසේ හෙයින් අවශ්‍ය පරිදි හා අවශ්‍ය අවස්ථාවලදී දේශීය විශේෂඥයින්ගේ සේවය ලබා ගැනීමේ හැකියාව සහිත, ඒවගේම අවශ්‍ය කරන ිදේශීය  තාක්ෂණික සහාය ලබාගත හැකි ශ්‍රී ලාංකීක ක්‍රමවේදයක් හඳුන්වා දීම පනත් කෙටුම්පතෙහි අරමුණ වන බව මම පැහැදිලිව කියා සිටීමට කැමතියි.

  • මෙම කාර්යාලයට, අතුරුදන්වුවන්ගේ ඥාතීන්ගෙන් හා මිතුරන්ගෙන් මෙන්ම වෙනත් ඕනෑම දේශීය හෝ විදේශීය පුද්ගලෙයකුගෙන් හෝ සංවිධානයකින් වුවද පැමැණිලි භාරගත හැකි බව සමහරු විවේචනයට ලක් කරනවා.

-         ඕනෑම ශ්‍රී ලාංකික පුරවැසියෙකු අතුරුදන්වීම ශෝචනීය සිදුවීමක්.

-         එවැනි අතුරුදන්වු පුද්ගලයින් සම්බන්ධයෙන් විමර්ශනය කර ඔවුන්ට අත්වු ඉරණම පිළිබඳ සොයා බැලීම රජයේ වැදගත් වගකීමක්.

-         අපගේ ජනතාවගේ ආරක්ෂාව හා සුභ සිද්ධිය සඳහා අප සියල්ලන් වෙත වගකීමක් පැවරී තිබෙනවා.

-         රජයේ මූලික වගකීම වන්නේ එයයි.  රටේ පුරවැසියන් අතුරුදන් වන්නේ නම් අප විසින් ඔවුන් සොයා ගතයුතුයි.  එසේ සොයා ගත නොහැකි නම්, ඔවුන්ට සිදුවුයේ කුමක්දැයි යන්න සොයා බැලිය යුතුයි.

-         සමහරු චෝදනා නගන පරිදි මේ අතුරුදන්වූවන් පිටරට සැඟවිලා ඉන්නවා නම්, මේක ඉතාමත් බරපතල ප්‍රශ්නයක්.  මේ පිළිබඳව අපි පත්තරවලට ලියමින්, වෙන රටවල්වලට චෝදනා නගමින් සිටින්නේ නැතුව, යම් කිසි ක්‍රියාමාර්ග ගත යුතුයි.

-         එම නිසා, ලාංකික පුරවැසියෙකුගේ අතුරුදන්වීමකට අදාළ ඕනෑම කරුණක් හෝ ඔවුන්ට සිදු වුයේ කුමක්ද යන්න සොයා බැලීමට උපකාරී විය හැකි ඕනෑම තොරතුරක් ලබා දෙන්නේ නම්, ඒවා අපි පිළිගැනීමට ලෑස්තියි.

  • ත්‍රිවිධ හමුදා හා බුද්ධි අංශ ඇතුළු සියලුම ආණ්ඩුවේ ආයතන මෙකී අතුරුදන්වුවන්ගේ කාර්යාලයට සම්පූර්ණ සහයෝගය ලබා දීමට බැඳී සිටින බව සහ තොරතුරු දැනගැනීමේ අයිතිය පිළිබඳ පනතට (RTI) මෙය පටහැනි බව කියා සිටින අයට මට කියන්න තියෙන්නේ මෙයයි.

-         අල්ලස් කොමිසම, මානව හිමිකම් කොමිෂන් සභාව, ජනාධිපති විමර්ශන කොමිෂන් සභාව, පාර්ලිමේන්තු කමිටු හා වෙනත් බොහෝ ආයතනවලට අදාළවද මෙයාකාරයෙන් විධි විධාන හා බලතල පවතිනවා.

-         එය අලුත් හෝ අසාමාන්‍ය දෙයක් නොවෙයි.

-         අතුරුදන්වුවන් පිළිබඳ කාර්යාලය වෙත පවරා ඇත්තේ සිය වගකීම් ඉටු කිරීම සඳහා ඊට අවශ්‍යවන බලතල පමණයි.

-         ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 14 (අ) වගන්තියට පරිදි රහස්‍යභාවයෙන් දැනුම් දුන් තොරතුරු වලට, තොරතුරු දැන ගැනීමේ අයිතිය පිළිබඳ පනතේ විධිවිධාන අදාල වෙන්නේ නැහැ. නමුත් විශ්වාසනීයභාවයෙන් යුතුව සන්නිවේදනය කරන තොරතුරු ඇර, අනෙකුත් තොරතුරු, ද සියල්ලම තොරතුරු දැනගැනීමේ පනතට යටත් වෙනවා.

  • තුරුදන්වුවන්ගේ කාර්යාලය පිළිබඳ පනත් කෙටුම්පතේ 12 (ඇ) (III) වගන්තියට අනුව සාක්ෂි ආඥාපනතේ නියමයන් නොසලකා හරිමින් ද ඕනෑම ප්‍රකාශයක් හෝ භාණ්ඩයක් සාක්ෂි ලෙසට පිළිගැනීමට මෙම කාර්යාලයට බලය පැවෙරන්නේ ඇයි?.

-         සාක්ෂි ආඥා පනතේ අරමුණ වෙන්නේ අධිකරණ කටයුතුවලදී නීතිය හැසිරවීමයි.

-         අතුරුදන්වුවන් පිළිබඳ කාර්යාලය අධිකරණ ව්‍යුහයක් නෙවෙයි.

-         එමඟින් සිවිල් හෝ සාපරාධි ක්‍රියා සම්බන්ධයෙන් මත ප්‍රකාශ කිරීමක් අපේක්ෂා කරන්නේ නැහැ.

-         එමඟින් අපේක්ෂා කරන කාර්යය තමයි, අතුරුදන්වු පුද්ගලයින් සොයා ගැනීම හෝ හඳුනා ගැනීම, එසේත් නැතහොත් ඔවුන් මිය ගොස් ඇත්නම් ඒ පිළිබඳ කරුණු අනාවරණය කර ගැනීම.

-         අතුරුදන්වුවන් පිළිබඳ කාර්යාලයේ කාර්යභාරය සත්‍ය සෙවීමයි.  මේ කාර්යයට අවශ්‍ය තරම් සපයා ගත හැකි තොරතුරු එය සතු විය යුතුයි.

-         නමුත් විනිශ්චය කිරීම හා දඩුවම් නියම කිරීම ආදී කටයුතු සිදු කරන උසාවිවල ක්‍රියා පටිපාටිය මෙන් එහි වැඩපිළිවෙල භාරදූර නොවිය යුතුයි.

I have seen some people who are slaves to causing hatred and division and driving fear into people’s minds as a tactic to gain votes, stating that the legislation of this Office has not been drafted by Sri Lankans but by foreigners. They say that this Office has been imposed on us.

Hon. Speaker,

This is an insult to the intelligence and competence of our officials. It is equally an insult to the long suffering people all over this country who bear the pain of their loved ones having gone missing. It is indeed the best legal minds that we have in this country and dedicated, competent and compassionate individuals of this country who feel for the pain of their fellow citizens, and who yearn to find solutions to their problems, who studied the positives and negatives of the previous Commissions that we have had, that came up with this piece of legislation which is best suited to find solutions and forms of relief for the citizens of this country. Wide consultations were also held with relevant individuals and groups.

This has been designed for our local needs, using local expertise.

Nothing will ever be imposed on us by any foreign entity, if we find solutions to our own problems. It is when we fail to find solutions to our own problems, and when we fail to provide redress, that the problems of our citizens become the problems of others, and others are then compelled to seek to try to force us to find solutions.

But yes, there will be many who will be willing to help us, if we are honest about what we set out to achieve.

What we are trying to deal with today is a very human problem. One of basic humanity and compassion. Helping someone to find the whereabouts of their loved ones. But some see conspiracies behind the noblest of human deeds, which indeed is sad.

There are other countries in this world that have set up institutions of this nature to trace the whereabouts of their missing. Such countries include – South Africa, Chile, Argentina, Bolivia, Uruguay, El Salvador, Peru, Ghana, Guatemala, Uganda and Timor L’este (East Timor).

This Office will be a responsible institution, reporting to this House. The allegations levelled that it will accept reams and reams of false evidence manufactured overseas, against our soldiers, have absolutely no basis. This, Hon. Speaker, will be an Office that will be accountable and answerable to this House and it will conduct itself with the utmost care in evaluating the information and evidence it receives. There is absolutely no space for false evidence being accepted or admitted as claimed by certain fear-mongers.

Information in the possession of this Office will NOT, under any circumstances, be sent overseas or shared with any foreign organisation or entity. This Organisation is only answerable and accountable to Sri Lankan processes – this House, the legal entities of this country and the public of this country.

Where appropriate, the Office will determine the need for the issuance of a Certificate of Absence, or a Certificate of Death if it is determined that a person who had been reported as Missing is in fact dead.

Hon Speaker,

The establishment of the Office on Missing Persons will help alleviate the pain and agony that the people of our country have suffered for long years.

Approving this Bill is an act of Compassion towards those who are helpless, vulnerable and traumatized.

Passage of this legislation will demonstrate to our citizens, our conviction to assist them, and our commitment to care for them.

It will also stand as an affirmation of our determination to ensure that no citizen of our country, will ever go Missing again, and that our mothers, our fathers, brothers, sisters and children will not have to bear the trauma of their loved ones disappearing, or being reported as Missing in Action in the future.


SINHALA Translation

අතුරුදහන් වුවන් පිළිබඳ කාර්යාලය සම්බන්ධයෙන් සභාගත කරන ලද පණත් කෙටුම්පත පිළිබඳව විදේශ කටයුතු අමාත්‍ය පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී මංගල සමරවීර මහතා 2016 අගෝස්තු 11 වන දින කරන ලද ප්‍රකාශය

ගරු කථානායකතුමනි,

අද දින මෙම සභාවේදී අප විසින් විවාදයට ගනු ලබන අතුරුදන් වුවන් පිළිබඳව කාර්යාලයක් පිහිටුවීම සම්බන්ධයෙන් වු පණත් කෙටුම්පත, දිගුකලක් මුළුල්ලේ පීඩා විඳි අප රටට සාමය හා සංහිඳියාවේ නව යුගයක ආරම්භය සනිටුහන් කරනු ඇති බව මාගේ විශ්වාසයයි.

නිදහස දිනා ගැනීමෙන් වසර 68 කට පසු  ඇතිවු තරුණ කෝලාහල දෙකකින්  සහ 26 වසරක යුධ ගැටුම් වලින් අනතුරුව, අපගේ අතීත දුක්මුසු මතකයන් තුලින් මිදී වෙන් වුණු ජාතිය සුවපත් කිරිමේ කාර්යය ආරම්භ කිරීමට ශ්‍රී ලංකාව දැන් සැදී පැහැදී සිටින අතර, එමගින් අප රටට උරුම සැබෑ අනාගතය උදාකර ගනීම සඳහා අප ජාතිය මෙන්ම රට වැසියාද ජව සම්පන්න කිරිමට අපට හැකි වනු ඇත.

ඒ කෙසේද යත් ලී ක්වාන්යු විසින් රචිත “තෙවන ලෝකයේ සිට පළමුවැන්න දක්වා” නම් වු සිය නිබන්ධනයේ දක්වා ඇති පරිදි ශ්‍රී ලංකාව බ්‍රිතාන්‍ය මොඩලයට ගත් පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලයට අයත් රටකි.  එය තම නිදහස දිනා ගැනීම සඳහා සුපරික්ෂාකාරී ලෙස කටයුතු කරමින් පසුවිය. යුද්ධයෙන් පසු, එය මිලියන 10 ට වඩා අඩු ජනතාවක් වාසය කළ මධ්‍යම ප්‍රමාණයේ රටක්ව පැවතුනි. සමස්ථයක් ලෙස ඉහල ගුණාත්මක බවකින් යුතු විශ්ව විද්‍යාල දෙකකින් යුක්තව සතුටුදායක අධ්‍යාපන මට්ටමක් එහි පැවති අතර 1930 වසරේ පැවති නගර සභා මැතිවරණයෙන් ඇරඹි අතර නියෝජිත ආණ්ඩුකරණය පිළිබඳ අත්දැකීම් සහ දේශිය පුද්ගලයන්ගෙන් සමන්විත රාජ්‍ය සේවයක් දක්නට ලැබුණි.

1948 දී ලංකාව නිදහස ලබා ගන්නා විට, එය, නිදහස ලබා ගැනිම පිණිස ක්‍රමිකව විකාශනයවීමේ අගනා ආදර්ශය සපයන්නක් විය.

අවාසනාවකට මෙන්, එය ඒ ආකාරයෙන් ක්‍රියාත්මක නොවීය. කලකට පසු මා එහි කළ සංචාර වලදී, ඉතා තීරණාත්මක අවදියක පසුවු රටක් අගතිය කරා යනු මම දුටුවෙමි. ඉංග්‍රීසි බසින් “දෛවය” යන අර්ථයෙන් යුතුව සෙරන්ඩිබ් නමින් අතිතයේදී හඳුන්වන ලද රටට අද අත්වී ඇති ඉරණම අරගල, වේදනාව, කණස්සල්ල හා බලාපොරොත්තු විරහිතභාවයයි.

අද, දරුණු යුධ ගැටුම් අවසන් වි එල්ටීටීඊ ත්‍රස්තවාදය පරාජය කිරිමෙන් හා අතුගා දැමිමෙන් වසර 7 කට පසුව, අර්බුද, සිත්තැවුල් හා පීඩාවන් පිළිබඳ අදුරු මතකයන් දුරු කොට සාමය දිනා ගැනීමට ශ්‍රී ලංකාව සුදානමින් සිටී. අපගේ රට හා එහි ජනතාව සුවපත් කිරිමේ පළමු පියවර මෙම කෙටුම්පත වන අතර, එමගින් විවිධත්වය තුළවූ සමගිය ! හරහා එක්සත් ජාතියක් ලෙස අනාගත අභියෝගවලට මුහුණදීමේ හැකියාව ලැබෙනු ඇත.

ගරු කථානායකතුමනි,

නියෝජනය කරන දේශපාලන පක්ෂ, පාට, සළකුණු හා මතිමතාන්තර නොතකා මෙම සභාවේ සිටින අප සියලු දෙනාටම අද විශේෂ දිනයකි.

අද දින, මනුෂ්‍ය වර්ගයා ‍ලෙස අප, එකට එක්වීමට උත්සාහ ගන්නා දිනයකි. මෙම සභාවේ සිටින අප සැම දෙනාටම මඳක් නැවතී, අපගේ හදවත් පත්ලට කිඳා බැස, අප රටේ අදහන ප්‍රධාන ආගම්  හතර වන බෞද්ධාගම, හින්දු ආගම, ක්‍රිස්තියානි දහම හා ඉස්ලාම් දහම මගින් පෙන්වා දෙන සාමය,දයාව, සහකම්පනය, ‍සහෝදරත්වය යන උතුම් ප්‍රතිපත්තීන් අනුගමනය කරමින් ඒ ඔස්සේ ගමන් ගන්නා බවත් සවිඥ්ඥාණිකව බුද්ධියට ආමන්ත්‍රණය කරමින් ඒ අනුව කටයුතු කර පෙන්වීමටත් හැකිවන දිනයකි අද උදාවි ඇත්තේ.

ගරු කථානායකතුමනි,

තම ආදරණීයන් කොහේ ඇතිදැයි හෝ ඔවුන්ට කුමක් සිදුවනාදැයි යන්න හෝ නොදැන සිතින් හඬා වැටුනු හා ඉදිරියටත් හඬා වැටෙන මව්වරුන්,පියවරුන්, සොයුරු සොයුරියන් හා දරු දැරියන්ගේ කදුලින් තෙත් නොවු පෙදෙසක් අපගේ මේ උතුම් මව් රටෙහි නොමැති බව ඔබ දන්නවා ඇත. හඩා වැළපෙන ඔවුන් දැන සිටින්නේ තම ආදරණීයයන් අතුරුදන් වූ බව පමණක් වන අතර ඔවුන් තවමත් ජිවතුන් අතරද නැද්ද යන බව ඔවුන් දන්නේ නැත. කඳුලට හෝ වේදනාවට ජාතියක්, ආගමක්, ගෝත්‍රයක් හෝ කුලයක් නොමැත.

-         තම සෙබළ පුතනුවන්ට සිදුවූයේ කුමක් දැයි නොදැන හඬා වැටෙන දකුණේ වෙසෙන මවකගේ හෝ පියකුගේ කදුළු;

-          පොලිස් සේවයේ නියුතු තම සැමියාට කුමක් වූයේදැයි නොදැන බිරිඳක් හෙළන කදුළු;

-         එල්ටීටීඊ සංවිධානය වෙනුවෙන් යුධ වැදීමට තම ආදරණිය දරුවා බලෙන් බැහැර ගැනීම හේතුවෙන් අසරණ මවක් හෙලන කදුළු;

-         දකණු ප්‍රදේශයේ ඇති වු කෝලහාල වලදී තම දරුවා අතුරුදහන්වු මවක් හෙළන කදුළු;

-         යුධ ගැටුම් නිමා වීමත් සමග යුධ පෙරමුණේ සිටි තම පියා ආපසු ගෙදර පැමිණෙතැයි අපේක්ෂා දල්වා සිටින දරුවකුගේ ලතැවිල්ල;

-         එල්ටීටීඊය විසින් සිරකරුවන් ලෙස රඳවා තබාගෙන සිටි පුද්ගලයන් තවමත් නොපැමිණීම ගැන සිත්තැවුලෙන් බලා සිටින ආදරණීයයන් හෙලන කදුළු.

ඒ සෑම සියලු දෙනාගේම නෙතින් ගලා හැලෙන්නේ කඳුළුය. ඔවුන්ට දැනෙන වේදනාව, කුතුහලය, සංවේගය, පුද්ගලානුබද්ධ වුවද එය එක හා සමාන හැගීමකි. ඔවුන්ට දැනෙන පීඩාව වචනයෙන් විස්තර කළ නොහැක. සෑම දිනකම රාත්‍රියේ නින්දට යන විට තම ආදරණීයයන් හෙට ආපසු එතැයි ප්‍රාර්ථනා කරන පිරිසක් අප රටේ ඇත. දැඩි ශෝකය හේතුවෙන් අතපය පණ නැතිවි අංශභාග තත්ත්වයට පත්වූ මවුවරුන් සිටිති; ඔවුන්ට කාලය පිළිබඳව වැටහීමක් නොමැත; තම පුතුන් සිටින කොහේ හෝ තැනක, ඔවුන්ට ප්‍රමාණවත් පරිදි ආහාරපාන ලැබේද, ඔවුන්ට නිසි පරිදි සැලකුම් ලැබේද, ආදිය සිතමින් තම දෛනික කටයුතු හරි ආකාරයෙන් සපුරා ගත නොහැකි තත්වයට පත්වි ඇත. ඔවුන් තම දරුවන් අවසන් වරට දුටු දින සිට ඔවුන් කෙතරම් වැඩී ඇද්ද, කෙතරම් වෙනස්වි ඇද්දැයි සුසුම්ලමින් කල් ගත කරනවා ඇත.

මෙම ජනතාව බලාපොරොත්තුවත් අපේක්ෂාභංගත්වයත් අතර අතරමංවී සිටිති. ඔවුන් අර්ථවත් දිවි පෙවතක් ගත කිරිමට අපොහොසත්වී ඇත.

ගරු කථානායකතුමනි,

යමෙකු තමාගේ ආදරණීයයකුගේ මෘත ශරීරය දුටු විට, ප්‍රියයන් අහිමීවිම කෙතරම් දැරිය නොහැකි වු වේදනාවක් වුවද, එමගින් තමාගේ ආදරණීයයා තව දුරටත් ජිවතුන් අතර නොමැති බවට වූ අවාසනාත්මක දැනීමක් ඔහු/ඇය වෙත ලැබෙනු ඇත. නමුත්, තමාගේ ආදරණීයයාට සිදුවුයේ කුමක්දැයි නොදන්නා තත්ත්වයක් තුල එවන් වු අවසානාත්මක දැනිමක් ලැබෙන්නේ කෙසේද? එවන් දැනිමක් ලබාගත හැකි යයි කෙනෙකුට අපේක්ෂා කළ හැක්කේ කෙසේද?

ගරු කථානායකතුමනි,

1970, 80, 90 දශකයන්හි හෝ ඉන් පසුව මෙරට පුද්ගලයන් අතුරුදහන් වීමක් සිදු නොවුණු දිස්ත්‍රික්කයක් සොයා ගත නොහැකි තරම්ය. එවැනි සිදුවීමක් නොවු පළාතක් නම් හඳුනාගත නොහැකි බවට ස්ථිරය.

1980 හා 90 දශකවලදී පමණක් නොව 70 දශකයේ දී පවා අතුරුදහන් වු තම දරුවන්ට කුමක් වී දැයි සෙවිමට දෛවඥයන් පසුපස යන් මවුවරුන් තවමත් මාගේ මැතිවරණ බල ප්‍රදේශය වන මාතර වෙසෙති. ඔවුහු තවමත් බලාපොරොත්තු සහගතව ජීවත් වෙති.

ගැටුම් පැවති කාලයේදී අතුරුදහන් වු ඇතැම් සොල්දාදුවන් තව දුරටත් ජිවතුන් අතර නොමැති බවට ඔවුන්ගේ පවුල්වලට කරණු ලැබූ දැනුම්දීම් පිළිබද ස්ථිර නිගමනයකට පැමිණිමට නම් එකි අතුරුදහන් වු සිය දරුවාගේ-සොහොයුරාගේ අස්ථි කැබැල්ලක් හෝ සොයා දෙන ලෙසට බල කරමින් කදුළු සලන මව්වරු හා සොහොයුරියන් තවම සිටිති. එබැවින් සාක්ෂියකින් තොරව තම ආදරණිය දරුවා – සොහොයුරා  මිය ගිය  බවට තමාට විශ්වාස කළ නොහැකි යයි ඔවුහු පවසති. ත්‍රස්තවාදීන් විසින් කඳවුරේ බලය අල්ලා ගත් බවටත් ඉන් ඔබ්බට කිසිදු තොරතුරක් නොමැති බවටත් පමණක් තමන්ට දැන ගන්නට ලැබුනේ යයි ඔවුහු පවසති. සිය ආදරණීයයන් මියගිය බවට කිසිදු සාක්ෂියක් ඔවුනට ලැබී නැත. එහෙයින් ඔවුහු අවසන් චාරිත්‍ර ඉටු කිරීමකින් හෝ මිය ගිය අයට පින් පැමිණවීම සඳහා දානමය කටයුතුවල යෙදීමකින් තොරව, තවමත් සිය ආදරණීයයන් නැවත එනතුරු මගබලා සිටිති. මේ ආකාරයෙන් ඔවුන් සදහටම මග බලා සිටිනු ඇත. අපගේ සොල්දාදුවන්ගේ පවුල්වලට හිමි විය යුතු ඉරණම වන්නේ මෙයද?

ගරු කථානායකතුමනි,

වගකිව යුතු රාජ්‍යයක් ලෙස අපට ඔවුන්ගේ කදුළු හා ආයාචනයන් නොසළකා හැරිය හැකිද? ඔවුන්ගේ ආරණියන්ට සිදුවුයේ කුමක්දැයි අප නොදන්න බවත්, ඔවුන් මිය ගොස් ඇති බවට පිළිගන්නා ලෙසත්, වගකිම් විරහිතව පැවසිමට අපට හැකියාවක් තිබේද? වන්දි වශයෙන් රුපියල් දහසේ නෝට්ටු කිහිපයක් දී සාමාන්‍ය ලෙස ජීවිතය ගෙන යන්නැයි ඔවුන්ගෙන් ඉල්ලා සිටීමට අපට හැකිද? එවන් තත්වයක් අපට ඔවුන්ගෙන් අපේක්ෂා කළ හැකිද? සොල්දාදුවන්,පොලිස් නිලධාරීන් ආරක්ෂක අංශ වලට අයත් අනෙකුත් සේවකයන් ඇතුළු මෙසේ අතුරුදහන් වු සියලුදෙනා විදේශ රටවල් කරා යන්නට ඇති බවත්, ඔවුන් මේ වන විට නව අනන්‍යතාවන් යටතේ නව ජීවිතවලට හුරුවී ඇති බැවින් ඔවුන් පිළිබඳ අමතක කිරීම වඩා සුදුසු බවත් ඔවුන්ට දැනුම්දීම වගකිවයුතු රජයක් ලෙස අපට කළ හැකි දෙයක්ද? ආසියාවේ හෝ උතුරු අත්ලාන්තික් ගිවිසුම් සංවිධානයට අයත් කිසිදු රටක් අතුරුදහන් වු පුද්ගලයන්ට අත්වූ ඉරණම සොයා බැලීම සඳහා කාර්යාලයක් පිහිටුවා නොමැති හෙයින් අප රටේ අතුරුදහන් වු පුද්ගලයන්ට සිදුවුයේ කුමක්දැයි සොයා බැලීමටත්, එසේ අතුරුදහන් වුවන්ගේ පවුල්/ ඔවුන්ගේ ආදරණීයයන් වෙනුවෙන් පිළිතුරු සෙවීමටත් අප විසින්ද කිසිඳු උත්සාහයක් නොගත යුතු බවත්, වගකීම් සහගත රාජ්‍යක් ලෙස අපට ප්‍රකාශ කල හැකිද?

ගරු කථානායකතුමනි,

මෙසේ අතුරුදන් වී ඇත්තේ අපගේ පුරවැසියන්ය. ඔවුන් වෙනුවෙන් ශෝකයෙන් වැළපෙන්නේද අපගේම පුරවැසියන්ය.  ඔවුන්ගේ සෝ ළතැවුල්වලට සහනයක් ලබා දීම, අවම වශයෙන් ඔවුන්ට පිළිතුරු සොයා ගැනීම සඳහා උපකාර වීම, සිය ආදරණීයයන්ට අත්වු ඉරණම පිළිබඳව අවසානාත්මක නිගමනයකට ඒමට ඔවුන්ට සහය වීම ආදිය සඳහා උත්සහ දැරීම, වගකිව යුතු රාජ්‍යයක් ලෙස අප සතු වගකීමක් නොවන්නේද? ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ඉගැන්වීම් වල සඳහන් “ කරුණාව” යනුවෙන් දැක්වෙන්නේ මෙය නොවේ නම් වෙන කුමක්ද? ගාථා පාඨ සජ්ජායනය කිරීම, මල් පිදීම හෝ අලුතෙන් පිළිම නෙළීම හෝ පන්සල් ඉදිකිරීම “කරුණාව”නොවේ.  කරුණාව යනු වේදනාවට පත් හා වසර ගණනාවක් මුළුල්ලේ එකී වේදනාවන් නිසා පරිපීඩිත අපගේ සහෝදර පුරවැසියන් වෙත කාරුණිකව සමීපවී, ඔවුන්ගේ වේදනාව අඩුකිරීමයි.  ඔවුන් සොයන ආදරණියයන් තවදුරටත් ජීවතුන් අතර නොසිටීනම්, සත්‍යය සොයා ගැනීම සදහා ඔවුන්ට උපකාරී වීමට අපට හැකියාව තිබිය යුතුය.  ඔවුන් මානසිකව සුවපත් කිරීමේ ක්‍රියාවලියේදී අපගේ සහාය ලබාදිය යුතුය.  අර්ථාන්විත ලෙස සිය ජීවිත ගෙනයාමටත්, රටට ඵලදායී පුවැසියන් බවට පත්වීමටත් අපි ඔවුන්ට උපකාර කළ යුතුය.  බුදුරජාණන්වහන්සේගේ ඉගැන්වීම අනුගමනය  නොකර, අපි එතුමාගේ ආර්ය ඉගැන්විම්වල අනුගාමිකයන් යැයි කිමේ හැකියාවක් අපට තිබේද? දයා කරුණා ගුණයෙන් යුත් ජාතියක් ලෙස ප්‍රකට අපට, අපගේම මව්පියන්, සොයුරු ‍සොයුරියන්, දු දරුවන් ආදීවූ සුවිශාල පිරිසකගේ දුක් අ‍ඳෝනාවලදී නෑසු කන්ව හිඳීමටත් ඔවුන්ගේ වේදනා වැලපීම්, නිහඬ සන්තාප, මානසික කම්පනයන් හා කදුළු දකිමින් අඳ ගොළු බිහිරන් ලෙස සිටීමට හැකියාවක් ඇද්ද?

ගරු කථානායකතුමනි,

වසර ගණනක් මුළුල්ලේ අපගේ ජාතිය, රටේ විවිධ පළාත්වල පුරවැසියන් අතුරුදන්වීමේ ඛේදවාචකයෙන් බැට කයි. අතුරුදන් වු පුද්ගලයන් පිළිබඳ නිත්‍ය කාර්යාලයක් පිහිටුවීම සඳහා වු පනත් කෙටුම්පත අද අප ඉදිරියේ ඇත්තේ ඒ නිසාය.

මෙය ජනතා ඡන්දයෙන් තේරී පත් වු නියෝජිතයන් වශයෙන් අපි අපගේ පුරවැසියන්ගේ දුක් ගැනවිලි පිළිබඳව සැළකිලිමත් වන බවත් ඔවුන්ගේ ආදරණීයයන්ට සිදුවුයේ කුමක්දැයි දැන ගැනීමට ඔවුන්ට ඇති මුලික මානව අයිතිවාසිකම අපගේ පිළිගැනීමට ලක් වන බවත් පෙන්වීමට අපට ලැබෙන මහගු අවස්ථාවකි. මෙය මානුෂිය ව්‍යායාමයකි. අපගේම පුරවැසියන් කෙරෙහි සහකම්පනයෙන් යුතුව කටයුතු කිරීමෙහිලා එක්සත්වීමට අපගේ ජාතියට ලැබෙන සුවිශේෂී අවස්ථාවකි. අපි ජාතියක් ලෙස, අපගේ පුරවැසියන් පිළිබඳව සැළකිලිමත් වන බවටත්, දකුණෙන් ඇති වු කැරළි කෝළහල දෙකින් පසුව සහ උතුරේ දීර්ඝ කාලයක් පුරා පැවති අරගලයෙන් පසුව පවා දයා කරුණා ගුණයෙන් යුතුව කටයුතු කළ ජාතියක් බවටත් ජාතියක් බවටත්, මුළු ලොවටම පෙන්නුම් කළ හැකි අවස්ථාවකි.

වගකීමක් ඇති රටක් ලෙස, සිංහල, දෙමළ හෝ මුස්ලිම් වේවා අප රටේ කිසිදු පුරවැසියෙකුට යළිත් වරක් කිසි දිනක අතුරුදහන්වීමකට මුහුණපෑමට සිදු නොවන බව තහවුරු කිරීම සඳහා සැමවිටම අප කටයුතු කරන බව අපගේ පුරවැසියන් හා අනාගත පරපුර වෙත සහතික ලෙස ප්‍රකාශ කිරීමට එමගින් අපට ඉඩ ප්‍රස්ථාව උදාකරදෙනු ඇත.

මෙය පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රිවරුන් වන අපට පරමාදර්ශීව කටයුතු කිරීමට ලැබෙන අවස්ථාවකි. අප ආදර්ශයට ගනිමින් මානසිකව සුවපත් කිරීමේ හා  ප්‍රතිසංවිධාන ක්‍රියාවලියේදී අපගේ පුරවැසියන් විසින් ඉටු කළ යුතු වන කාර්යභාරය ඉටු කිරීමේ වගකීම ඔවුන් භාර ගනු ඇත. එමගින් යටත් පිරිසෙන් තම ආදරණියන් අතුරුදන්වීමේ වේදනාවෙන් හා සන්තාපයෙන් මෙරටේ අනාගත පරම්පරාව මුදා ගැනීමට හැකි වනු ඇත.

ගරු කථානායකතුමනි,

ඔබතුමා දන්නා පරිදි උගත් පාඩම් හා ප්‍රතිසන්ධාන කොමිෂන් සභාව මෙන්ම මීට කලින් පත් කරන ලද කොමිෂන් සභා සියල්ලම පාහේ අතුරුදන් වු පුද්ගලයන් හා සම්බන්ධ ගැටළුවලට විසඳුම් ලබාදීම වෙනුවෙන් එවැනි අතුරුදන්වීම් අනාගතයෙහිදී ඇතිවීම වැලැක්වීම සඳහා විශේෂ යාන්ත්‍රණයක් ස්ථාපන කළයුතු බවට නිර්දශහ කර තිබේ.

ගරු කථානායකතුමනි,

සමහරුන්ට මෙම හැගීම්බර හා දැඩි වේදනා සහගත කරුණ හුදෙක් සංඛ්‍යා පිළිබඳ ක්‍රීඩාවක් වී තිබේ. ඔවුන් උගුර ලේ රහ වන තුරු ඒ පිළිබඳ තර්ක විතර්ක ඉදිරිපත් කරන අතර සමහර නියෝජිත ආයතන විසින් ප්‍රකාශ කරන ලද සංඛ්‍යාව වැරදි බවත් සමහර රජයේ ආයතන විසින් දක්වන ලද සංඛ්‍යා නිවැරදි බවත් ප්‍රකාශ කරමින් පුවත්පත් වාර්තා සපයමින් සිටිති.

ඔවුහු විදේශ රටවලට මෙතරම් සංඛ්‍යාවක් සිටින බව ප්‍රකාශ කරමින් එම සංඛ්‍යාව සාධාරණීකරණය කිරීමට උත්සාහ දරණ අතර තොරතුරු බෙදාහදා නොගැන්ම පිළිබඳව එම රටවලට දොස් පවරමින් සිටිති. මෙය මෙම කාරණාවට ප්‍රවේශවීමට සුදුසු ආකාරය නොවේ. සංඛ්‍යාව කොතරම් වුවත් කම් නැත. මෙය පුද්ගලයන් පිළිබඳ ප්‍රශ්නයකි. මෙය මනුෂ්‍ය වර්ගයා පිළිබඳ ප්‍රශන්යකි. එය අපගේ පුරවැසියන් පිළිබඳ ප්‍රශ්නයකි.

ජනතාවට මෙන්ම නව අනන්‍යතාවයක් යටතේ අලුත් ජීවිත ගත කරන එහෙත් අතුරුදහන්වුවායයි වාර්තා කරනු ලබන පුද්ගලයන් සිටින රටවල ආයතනයන් වලට පවා තොරතුරු බෙදාහදා ගැනීමට හැකිවන විශ්වාසනීය යාන්ත්‍රණයක් ක්‍රියාත්මක කිරීම පිළිබද ප්‍රශ්නයකි. විවිධාකාරයේ ආයතන විසින් පවත්වාගෙන යනු ලබන විවිධ වාර්තාවල එකම තොරතුරු දෙවරක් සටහන්වීම හා වැරදි තිබෙන බව මාගේ විස්වාසයයි. මෙම කාර්යාලය ස්ථාපනය කිරිමත් සමග පාර්ලිමේන්තු පනතකින් 2011 තරම් මෑත කාලයේදී උගත් පාඩම් හා ප්‍රතිසන්ධාන කොමිෂන් සභාව විසින් නිර්දේශ කරන ලද පරිදි විවිධාකාරයේ නියෝජිත ආයතන විසින් අතුරුදහන් වූ පුද්ගලයන් සම්බන්ධයෙන් වර්තමානයේ පවත්වාගෙන යනු ලබන සිටින සියලුම දත්ත, සංකලනය කොට, ජාතික මට්ටමෙන් කේන්ද්‍රගත කිරීමට සමත් විස්වසනීය යාන්ත්‍රණයක් අපට ලැබෙනු ඇත.

ගරු කථානායකතුමනි,

අතුරුදහන්වුවන් පිළිබද කාර්යාලයක් පාර්ලිමේන්තු පනතකින් ස්ථාපනය කිරිමට අප යෝජනා කර සිටින්නේ මන්දැයි ප්‍රශ්න මතු වී ඇත. අතීතයේදී අතුරුදහන් වුවන් පිළිබඳව සොයාබලා තිබෙන කොමිෂන් සභා ඒ ඒ වෙලාවට යෝග්‍ය පරිදි පත් කරනු ලැබු ඒවා නිසා අපි මෙසේ කටයුතු කරන්නෙමු.

ඒවාට කාල වකවානු සම්බන්ධ බාධා එල්ලවී තිබේ. කාලය දීර්ඝ කිරීම මත ඒවායේ පැවැත්ම තිරණය වුණි. ඒවායේ බලතල භුගෝලීය හා කාලරාමු මගින් සීමා කරන ලදී. මල සිරුරු කොටස් හඳුනා ගැනීමට අවශ්‍ය තාක්ෂණික හා වෛද්‍ය විද්‍යාත්මක දැනුම ලබා ගැනිමට හා පවුල්වල සාමාජිකයින්ට තමන්ගේ ආදණියයන් ජීවතුන් අතර නොමැති බවට අවසානාත්මක දැනීමක් හෝ අවශ්‍ය වන මනෝවිද්‍යාත්මක හා මනෝසමාජීය සහාය ලබාදෙන පිළිතුරු සොයා ගැනීමට දුෂ්කර තත්වයක් උදාකළ මුල්‍යමය ‍බාධා එම කොමිෂන් සභාව වෙත එල්ල විය. වින්දිතයින් හෝ සාක්ෂිකරුවන් ආරක්ෂා කිරීමට අවශ්‍ය විධික්‍රම එම කොමිෂන් සභාව සතු නොවීය. පුද්ගලයින් සිටිනා ස්ථාන පිළිබඳ සොයා ගැනීමට වෙනත් ආයතන වලින් හා වෙනත් රටවලින්  සහාය ලබාගැනීමට අවශ්‍ය නෛතික බලතල හෝ පුද්ගලභාවයක් එම කොමිෂන් සභාවලට ‍නොතිබුණි.

මෙම කාර්යාලය ඉන් වෙනස්වනු ඇත. එයට කාලය විසින් බාධා එල්ල නොකරනු ඇත. එය ආරම්භ කිරිමේ හෝ අවසාන කිරිමේ දින වකවානු සීමා නිර්ණයක් හෝ භුගෝලීය ප්‍රදේශ පදනම් කරගත් සීමාවලින් තොර, කාල වනවානු නිශ්චිතව තීරණය කර නොමැති කාර්යාලයකි. රටේ දකුණින් හෝ උතුරින් හෝ නැගෙනහින් හෝ බටහිරින් හෝ මධ්‍යම පළාත් වලින් මෙම කාර්යාලයට පැමිණිළි කළ හැකි අතර මෙම කාර්යාලය ඊට විසදුම් ලබා ගැනීමට උත්සාහ ගනු ඇත.

විසදුම් අපේක්ෂා කරන පවුල් වලට වෙන් වෙන් වශයෙන් පිළිතුරු සැපයීමේ නිදහස ඔවුනට ඇත. කලින් පැවති කොමිෂන් සභා මෙන් නොව මෙම කාර්යාලය මෙම පාර්ලිමේන්තුවට හා අප රටේ ජනතාවට වගකිව යුතු වේ. අතීතයේ පැවති කොමිෂන් සභා සතු දත්ත ඇතුළු අන් කොතැනක හෝ පවත්නා ලැයිස්තු පිළිබඳ තහවුරු කිරීමට හා විදේශ රටවල සිටින බව කියන පුද්ගලයන් සෙවීමට හා ඇත්ත වශයෙන්ම අතුරුදහන් වී ඇති සංඛ්‍යාව පිළිබඳව නිවැරදි අගයක් ලබා දිමට මෙම කාර්යාලයට හැකි විය යුතුය. අතුරුදහන් වූවා යැයි සළකනු ලබන පුද්ගලයන් ජීවත්ව සිටින බව සොයා ගතහොත් එම පුද්ගලයන් අතතුරුදහන් වු පුද්ගලයන් ගේ ලයිස්තුවෙන් නිශ්චිත වශයෙන් ඉවත් කරනු ඇත. 13 වන වගන්තිය මගින් මෙය පැහැදිලිව ප්‍රකාශ කෙරේ. ඒ අනුව පුද්ගලයකු සොයා ගෙන තිබෙන බවට කරුණු අනාවරණය කරනු ලැබේ.

එම පුද්ගලයා සොයාගනු ලැබූ ස්ථානය පමණක් මහජනතාවගෙන් වසන් කළහැකිවන අතර එය වසන් කරනු ලබන්නේද සීමිත අවස්ථාවන් වලදීය.  නමුත් මෙම පනත් කෙටුම්ප‍තේ විධිවිධාන මඟින්, එවැනි පුද්ගලයෙකු සිටින ස්ථානය හෙලිදරව් කරන ලෙස උසාවි නියෝගයක් මෙම කාර්යාලයට ලබාදීම වළකාලනු නොලබයි.

මෙම පනත් කෙටුම්පතේ 10 වැනි වගන්තියේ අවධාරණය කර ඇති මෙම කාර්යාලය සතු ප්‍රධාන කාර්ය කටයුතු පහත පරිදි වේ.

(i)            අතුරුදහන්වූවන් පිළිබඳ සොයාබැලීම හා ඔවුන් පිළිබඳව ලේඛන සැකසීම.

(ii)           පුද්ගලයන් අතුරුදන්වීම පිළිබඳ පසුබිම සොයාබැලීම හා ඔවුනට සිදුවූදේ පිළිබඳ වාර්තා කිරීම

(iii)          අතුරුදහන්වීම් හා අතුරුදන් කිරීම් අවම කිරීම සඳහා බලධාරීන් වෙත යෝජනා ලබාදීම.

(iv)         අතුරුදන්වීම් වලට ලක්ව ඇති අයගේ පවුල්වලට සහන ලබාදීමේ ක්‍රමවේදයක් හඳුනා ගැනීම.

(පිටු අංක 21 සිට යතුරු ලියනත කර ඇති නිසා නැවත නොකරමි.)

මෙම කාර්යාලයේ පනත් කෙටුම්පත සම්පාදනය කරනු ලැබ ඇත්තේ ශ්‍රී ලාංකිකයන් විසින් නොව විදේශිකයන් විසින් බව ප්‍රකාශ කරමින්ඡන්ද ලබාගැනීමේ අරමුණින් වෛරය හා බෙදීම ඇති කිරීමට හා ජනතා සිත්සතන්වලට බිය කාවැද්දවීමේ වහල්කම් කරන ඇතැම් පුද්ගලයන් මම දැක ඇත්තෙමි.  මෙම කාර්යාලය අප වෙත පනවා ඇති බව ඔවුහු ප්‍රකාශ කරති.

ගරු කථානායකතුමනි,

මෙය, අප නිලධාරීන්ගේ බුද්ධිමත්භාවයට හා ශක්නුවත්භාවයට නිගා කිරීමකි.  මෙමඟින්, තම ආදරණියයන්ගේ අතුරුදන් වීමෙන් වේදනාවට පත්වී දීර්ඝ කාලයක් පුරා පීඩා විඳින රටේ සිව් කොනේ වෙසෙන ජනතාවටච පුද්ගලයන්ටද මේ හා සමානවම නිගා ගෙන දෙයි.  විසඳුම් සෙවීමට ඉතාම හොඳින් ගැලපෙන හා මෙරටේ පුරවැසියන්ට සහනය සලසන මෙම පනත් කෙටුම්පත සැකසීමේ කර්තව්‍යයේ නියැලෙන ලද්දේ, තම සහෝදර පුරවැසියන්ගේ වේදනාව හඳුනන හා ඔවුන්ගේ ගැටලුවලට විසඳුම් සෙවීමට පුලපුලා බලා සිටින, මීට කලින් පැවති කොමිෂන්සභාවල හිතකර හා අහිතකර පැතිකඩවල් පිළිබඳව අධ්‍යයනය කළ මෙරටේ සිටින ඇපකැපවීමෙන් කටයුතු කරන, ශක්නුවත් භාවයකින් යුතු හා සානුකම්පිතව කටයුතු කරන නෛතික කටයුතු පිළිබඳව විශිෂ්ඨ දැනුමක් ඇති පුද්ගලයන් පිරිසක් විසිනි.  අදාළ පුද්ගලයන් හා කණ්ඩායම් සමඟ පුළුල් සාකච්ජාද පවත්වන ලදී.

දේශීය විශේෂඥ දැනුම යොදාගනිමින් අපගේ දේශීය අවශ්‍යතා සපුරාලීම සඳහා මෙය සැලසුම් කර තිබේ.

අපගේ ප්‍රශ්නවලට අපිම විසඳුම් ලබා දෙන්නේනම්, කිසිදු විදේශීය ආයතනයක් විසින් අපමන කිසිදාක කිසිවක් නොපනවනු ඇත.  එසේ පනවනු ලබන්නේ අපගේම ප්‍රශ්නවලට විසඳුම් සෙවීමට හා අපි එම ප්‍රශ්නවලට පිළියම් ලබාදීමට අපොහොසත් වන අවස්ථාවලදීය.  එවිට අප පුරවැසියන්ගේ ප්‍රශ්න වෙනත් අයගේ ප්‍රශ්න බවට පත්වෙයි.    එවිට ඒවා විසඳුම් සොයන ලෙස එම පුද්ගලයන් අපට බලකර සිටීමට පෙළඹෙනු ඇත.

නමුත් ඔව්, අප ළගාකර ගැනීමට බලාපොරොත්තුවන දෙය පිළිබඳ අප අවංක නම්, අපට උපකාර කිරීමට සැදී පැහැදී සිටින්නන් බොහෝ ඇත.

අද අප ගනුදෙනු කිරීමට බලාපොරොත්තුවන දෙය ඉතාම මානුෂීය ගැටළුවකි.  එය මූලික මිනිස්කමක් මෙන්ම දයානුකම්පිත හැඟීමකි.  තම ආදරණීයයන් පිළිබඳව සොයා දැනගැනීමට යමෙකුට උදව් කිරීම එම මානුෂීය ක්‍රියාව වනනමුදු කණගාටුවට කරුණ නම්, ඉතා උතුම් මිනිස් ක්‍රියාවන් තුල වුවද කුමන්ත්‍රණ සෙවීමට ඇතැම්හු උත්සාහ දරති.

තම අතුරුදන්වූ පුද්ගලයන් පිළිබඳව තොරතුරු සොයා සපයා ගැනීමට මේ ආකාරයේ ආයතන පිහිටුවා ඇති වෙනත් රටවල් බොහෝ ඇත.  එවන් රටවල් අතර දකුණු අප්‍රිකාව, චිලී, ආජන්ටිනාව, බොලීවියාව, උරුගුවේ, එල් සැල්වදෝරය, පේරු,  ඝානාව, ගෝතමාලාව, උගන්ඩාව, නැගනහිර ටිමෝරය ආදී රටවල් වේ.

මෙම ආයතනය, මේ සභාවට වාර්තා ගෙන එන වගකීම් සහිත ආයතනයකි.  අපගේ සොල්දාදුවන්ට එරෙහිව පිටරටවල දී නිර්මාණය කරන ලද සාවද්‍ය සාක්ෂ්‍ය මෙම ආයතනය විසින් පිළිගැනීමට ලක් කරනු ඇතැයි නගන චෝදනාවට කිසිදු පදනමක් නොමැත.  මෙය, ගරු කථානායකතුමනි, පාර්ලිමේන්තුවට වගවන හා පිළිතුරු සපයන කාර්යාලයක් වන අතර එය වෙත ලැබෙන තොරතුරු හා සාක්ෂ්‍ය ඉතාමත් ප්‍රවේශමෙන්  සමාලෝචනය කරමින් වගකීම් සහගතව ක්‍රියාකරනු ඇත.  ඇතැම් බිය ගුල්ලන් ප්‍රකාශ කරන පරිදි සාවද්‍ය සාක්ෂ්‍ය ලබා ගැනීමට හෝ පිළිගැනීමට නිසැක වශයෙන්ම කිසිදු ඉඩක් ලබා නොදෙනු ඇත.

මෙම කාර්යාලය සන්තකයේ තිබෙන තොරතුරු, කිසිදු හේතුවක් මත විදේශවලට යැවීමක් හෝ කිසිදු විදේශීය සංවිධානයක් හෝ ආයතනයක් සමඟ හුවමාරුවීමක් හෝ සිදු නොවේ.  මෙම ආයතනය පිළිතුරු සපයන්නේ සහ වගවන්නේ ශ්‍රී ලාංකේය සමුදායන් වන මෙම ගරු සභාවට, අප රටේ නෛතික ආයතන සහ රටේ මහ ජනතාවට පමණකි.

අතුරුදන් වූවේ යැයි වාර්තා වූ පුද්ගලයෙකු  සත්‍ය වශයෙන්ම මිය ගොස් ඇති බවට නිශ්චය වුවහොත් ඔහු/ඇය වෙනුවෙන් නුදුටු සහතිකයක් හෝ මරණ සහතිකයක් නිකුත් කිරීමේ අවශ්‍යතාවය පිළිබඳව, සුදුසු අවස්ථාවලදී එම කාර්යාලය තීරණය කරනු ඇත.

ගරු කථානායකතුමනි, අතුරුදන්වූවන් පිළිබඳ කාර්යාලයක් පිහිටුවීම, වසර ගණනාවක් මුළුල්ලේ අප රටේ ජනතාව විඳි දුක් වේදනා හා තැවුල් දුරු කිරීමට මහෝපකාරී වන්නක් වනු ඇත.

මෙම පනත් කෙටුම්පත සම්මත කර ගැනීම, අසරණ වූ, අනතුරට පත් හා කම්පනයට පත් ජනතාවට දයාව හා කරුණාව දක්වනු වස් ගනු ලබන ක්‍රියාමාර්ගයකි.

එම අසරණ ජනතාවට උපකාරී වියයුතු යැයි අප අවබෝධ කරගෙන සිටින බවත්, ඔවුන් රැකබලා ගැනීමට ඇප කැපවී සිටින බවත්, මෙම පනත පැනවීම මඟින් අපගේ පුරවැසියන්ට පැහැදිලි වනු ඇත.

එය, අප රටේ කිසිදු පුරවැසියෙකු මින් පසුව අතරුදන් වීමකට ලක් නොවන බවටත්, අනාගතයේදී අපගේ මවුපියන්ට, සොයුරු සොයුරියන්ට හා දරුවන්ට සිය ආදරණීයයන් අතුරුදන් වීම නිසා හෝ ඔවුන් සේවයේ යෙදී සිටියදී අතුරුදන් වූ බවට වාර්තා වීම නිසා ඇතිවන වේදනාව හා කම්පනය දැරීමට සිදුනොවන බවටත් තහවුරු කිරීමෙහිලා අපගේ ඇති අධිෂ්ඨානය පිළිඹිබු කෙරෙන සහතිකයක්ද වනු ඇත.

* * *